К***Татарский язык

Хәтерлим мин гүзәл ул мизгелне, —

Син калыктың кинәт каршымда.

Сызлып үткән серле бер төш кебек,

Саф гүзәллек булып асылда.

Өмет өзеп, сагыш баскан чакта,

Шау-шу борчыганда аңымны,

Төшләремә керде нәфис сының,

Назлы өнең жанга кагылды.

Еллар үтте. Давыл, зил-зиләләр

Тараттылар минем хыялны.

Мин оныттым назлы тавышыңны,

Нәфис сының күздән югалды.

Тын-аулакта, сөмсез тоткынлыкта

Узды көннәр гамьсез, күңелсез.

Илһам-дәртсез, өмет-ышанычсыз,

Күз яшьләрсез, җансыз, сөюсез.

Һәм уянды кинәт тынган күңел, —

Син калыктың кабат каршымда.

Сызлып үткән серле бер төш кебек,

Саф гүзәллек булып асылда.

Һәм йөрәгем кабат ярсып тибә:

Аның өчен кабат терелде

Саф Алиһәм, илһам, тормыш үзе, —

Күз яшьләре, керсез сөюем.

Я помню чудное мгновенье:

Передо мной явилась ты,

Как мимолетное виденье,

Как гений чистой красоты.

В томленьях грусти безнадежной,

В тревогах шумной суеты,

Звучал мне долго голос нежный

И снились милые черты.

Шли годы. Бурь порыв мятежный

Рассеял прежние мечты,

И я забыл твой голос нежный,

Твои небесные черты.

В глуши, во мраке заточенья

Тянулись тихо дни мои

Без божества, без вдохновенья,

Без слез, без жизни, без любви.

Душе настало пробужденье:

И вот опять явилась ты,

Как мимолетное виденье,

Как гений чистой красоты.

И сердце бьется в упоенье,

И для него воскресли вновь

И божество, и вдохновенье,

И жизнь, и слезы, и любовь.