ПамятникБурятский язык

Гараар бэшэ, ураар хүшөө өөртөө бодхоогооб,

Газардахагүйл тэндэм зоной үер замууд,

Александрийска баганаһаа дээгүүр толгойгоо

Абан омогоор үргэбэ ябууд.

Үгы, үхэн барагдахагүйб – оюун сэдьхэлни

Үнэһэн тоборог хүүрһээмни үлүү наһалха, -

Алтан дэлхэйн үргэндэ гансаханшье шүлэгшын

Амиды үлэтэр суутай байхаб.

Агуу Россиин аажамаар һураг суумни тарахал,

Али бүхы хэлэн дээр алдар нэрым дурдахал...

Мүнөө зэрлиг тунгусшье, славян омог ашашье,

Мүн финнүүд, талын хани хальмагшье.

Хурса уран үгөөр ухаа сэдьхэл һэреэһээрээ,

Хархис үедэ Эрхэ сүлөө магтаһаараа,

Зобон унан тэмсэгшэдтэ хайра эриһээрээ

Зондоо хүндэтэй байхаб наһаараа.

Уймар мууларһаа айнгүй, ямба зэргэ һанангүй,

Уран дуумни, бурханай зарлигаар ябаарай,

Хардалга, магтаалшье ойндоо хадуужа ябангүй,

Хара тэнэгтэй бү арсалдаарай.

Я памятник себе воздвиг нерукотворный,

К нему не зарастет народная тропа

Вознесся выше он главою непокорной

Александрийского столпа

Нет, весь я не умру – душа в заветной лире

Мои прах переживет и тленья убежит -

И славен буду я. доколь в подлунном мире

Жив будет хоть один пиит.

Слух обо мне пройдет во всей Руси великой,

И назовет меня всяк сущий в ней язык.

И гордый внук славян, и финн, и ныне дикой

Тунгус, и друг степей калмык.

И долго буду тем любезен я народу.

Что чувства добрые я лирой пробуждал,

Что в мой жестокий век восславил я свободу

И милость к падшим призывал.

Веленью божию, о муза, будь послушна,

Обиды не страшась, не требуя венца,

Хвалу и клевету приемли равнодушно

И не оспоривай глупца.