К***Башкирский язык

Хәтеремдә тылсым бөрккән һының:
Пәйҙә булдың – гүйә хур ҡыҙы,
Даһилыҡтай садә матурлығың -
Йөҙөп үттең өрфөй нур һыҙып.

Баҫып китте борсоу тулы эштәр,
Ғажизәнә итте һағышым,
Өҙөлөптәр күрҙем һине төштә,
Хискә күмде наҙлы тауышың.

Йылдар үтте. Тормош бурандары
Хыялдарҙы ситкә тибәрҙе,
Онотторҙо наҙлы тауыш барын,
Хур ҡыҙындай садә сибәрҙе.

Төпкөлдәрҙә илһам- илаһиһыҙ,
Төҫһөҙ көндәр алды ҡосаҡҡа,
Күҙ йәштәрһеҙ, мөхәббәтһеҙ, һынһыҙ –
Тотҡондағы һалҡын усаҡтар.

Бына күрҙем йәнә зифа һының:
Пәйҙә булдың – гүйә хур ҡыҙы,
Даһилыҡтай садә матурлығың,
Йөҙөп үттең өрфөй нур һыҙып.

Шундай татлы йөрәк ҡағыштарым,
Илһам-илаһ, янып-көйөүҙәр,
Өр-яңынан өҙә һағыштарым,
Күҙҙә - йәшем, йәшәү, һөйөүҙәр.

Я помню чудное мгновенье:

Передо мной явилась ты,

Как мимолетное виденье,

Как гений чистой красоты.

В томленьях грусти безнадежной,

В тревогах шумной суеты,

Звучал мне долго голос нежный

И снились милые черты.

Шли годы. Бурь порыв мятежный

Рассеял прежние мечты,

И я забыл твой голос нежный,

Твои небесные черты.

В глуши, во мраке заточенья

Тянулись тихо дни мои

Без божества, без вдохновенья,

Без слез, без жизни, без любви.

Душе настало пробужденье:

И вот опять явилась ты,

Как мимолетное виденье,

Как гений чистой красоты.

И сердце бьется в упоенье,

И для него воскресли вновь

И божество, и вдохновенье,

И жизнь, и слезы, и любовь.