Письмо материБашкирский язык

Һин иҫән-һаумы әле, әсәй ҡарсыҡ?
Мин дә иҫән. Күптән-күп сәләм!
Ни хәлдә һуң беҙҙең аҡ аласыҡ?
Нур яуҙырһын уға бар ғәләм!
Хат яҙғандар. Эстән һыҙып ҡына,
Минең өсөн бик тә көйөнөп,
Йыш сығаһың икән юл сатына,
Иҫке еләнеңде кейенеп.
Күҙҙәреңә эңер ҡараһында
Бер үк мәхшәр, имеш, күренә:
Кемдер, имеш, эске янъялында
Хәнйәр ҡаҙай бәғрем түренә.
Ҡуйсы, әсәй! Юҡҡа үртәлмәсе,
Тик күҙеңә шулай күренә.
Түгел дә мин бөткән бер эскесе,
Ҡайтып һине күрмәй үлергә.
Мин һаман да шулай бик илгәҙәк,
Тик бер өмөт менән юлланам:
Ҡайтҡым килә тәпәш өйгә тиҙерәк,
Ҡотолоп был мәхшәр донъянан.
Мин ҡайтырмын, беҙҙең ап-аҡ баҡса
Шау яҙғыса сатыр киргәндә.
Тик уятма сабый саҡтағыса,
Таң һарынан тороп эргәмдә.
Уятма һин уйлап ҡуйған уйҙы,
Болартма ла һүнгән хыялды.
Был донъяла йонсоу-юғалтыуҙы
Үтә иртә татып, мин яндым.
Өйрәтмә лә мине инанырға,
Үткәндәргә инде юл ябыҡ.
Һин генә бер терәк йыуанырға,
Һин генә бер изге яҡтылыҡ.
Шулай булғас, һис тә болоҡһома,
Минең өсөн бик тә көйөнөп.
Йыш сыҡмасы улай юл сатына,
Иҫке еләнеңде кейенеп.

Ты жива еще, моя старушка?
Жив и я. Привет тебе, привет!
Пусть струится над твоей избушкой
Тот вечерний несказанный свет.

Пишут мне, что ты, тая тревогу,
Загрустила шибко обо мне,
Что ты часто ходишь на дорогу
В старомодном ветхом шушуне.

И тебе в вечернем синем мраке
Часто видится одно и то ж:
Будто кто-то мне в кабацкой драке
Саданул под сердце финский нож.

Ничего, родная! Успокойся.
Это только тягостная бредь.
Не такой уж горький я пропойца,
Чтоб, тебя не видя, умереть.

Я по-прежнему такой же нежный
И мечтаю только лишь о том,
Чтоб скорее от тоски мятежной
Воротиться в низенький наш дом.

Я вернусь, когда раскинет ветви
По-весеннему наш белый сад.
Только ты меня уж на рассвете
Не буди, как восемь лет назад.

Не буди того, что отмечталось,
Не волнуй того, что не сбылось, —
Слишком раннюю утрату и усталость
Испытать мне в жизни привелось.

И молиться не учи меня. Не надо!
К старому возврата больше нет.
Ты одна мне помощь и отрада,
Ты одна мне несказанный свет.

Так забудь же про свою тревогу,
Не грусти так шибко обо мне.
Не ходи так часто на дорогу
В старомодном ветхом шушуне.