Не жалею, не зову, не плачуТатарский язык

Алманың ак чәчәгендә
Төтен калмый тарала.
Барыда үтә, барыда бетә
Кайгы-хәсрәт югала.

Еламыйм да, чакырмыйм да
Ни булса да үкенмәм.
Алтынга чолгап алсаң да
Киредән мин яшәрмәм.

Син дә алай сикермәссең
Суынды йөрәгем дә.
Ялан аяк йөргезә алмас
Чыт-каенлы илем дә.

Кайда ”зимагур” булам дип
Жиләсләнеп йөрүләр?
Ташкын су кебек йолкыну,
Буйсынмам дигән күзләр?

И Язмыш, син күз алдымнан
Яңгыратып киттеңме?
Язгы таңда, тиз-тиз чабып
Алсу атта үттеңме?

Өрәңгенең яфрагыннан
Бакыр төсе югала.
Син дә шөкер итеп яшә,
Чәчәк тә бит коела.

Не жалею, не зову, не плачу,
Все пройдет, как с белых яблонь дым.
Увяданья золотом охваченный,
Я не буду больше молодым.

Ты теперь не так уж будешь биться,
Сердце, тронутое холодком,
И страна березового ситца
Не заманит шляться босиком.

Дух бродяжий! ты все реже, реже
Расшевеливаешь пламень уст
О моя утраченная свежесть,
Буйство глаз и половодье чувств.

Я теперь скупее стал в желаньях,
Жизнь моя? иль ты приснилась мне?
Словно я весенней гулкой ранью
Проскакал на розовом коне.

Все мы, все мы в этом мире тленны,
Тихо льется с кленов листьев медь…
Будь же ты вовек благословенно,
Что пришло процвесть и умереть.