ПророкТатарский язык

Кара чүлдә рухи бушлыкта 
Тилмереп мин зарыкканда,
Җабраил галәйһиссәлам 
Пәйдә булды минем алда.

Йомшак кына төштә кебек 
Тидереп алды күзләремә канатын,
Калтыранган бөркет сыман 
Ул нишләрен мин карадым.

Хикмәт-серле яңгыравык тавыш 
Белән кагылды ул колагыма:
Тетрәнде күкләр, очты фәрештәләр,
Диңгез асты юллар, хәшәрәтләр,
Ишеттем мин барысында аныккына.

Миңа турыдан-туры сыенды ул,
Хәйләлеккә оста булган 
Гөнаһлы телемне йолкыды ул. 
Беректерде авызыма 
Урт тешеннән кызыл канын 
Ачып торган елан угын.

Кылыч белән ярып ачты күкрәгемне,
Тартып алды эшләп торган йөрәгемне.
Ялкынланып янып торган күмер утын,
Кадап тыкты хәлсезләнгән җәсәдемә.
Ятамын мин бу бушлыкта вафат кебек, 
Ишетелде Хак Тәгалә чакыруы аваз
                                                 булып:
«Әй, пәйгамбәр, күтәрел, чакыр,
Өндә изгелеккә, шулдыр сиңа әмерем,
Диңгезләрне кичеп, җирләр йөреп
әйлән, Хак сүз белән яндыр бәндәләрнең бәгърен!»

Духовной жаждою томим,
В пустыне мрачной я влачился, —
И шестикрылый серафим
На перепутье мне явился.
Перстами легкими как сон
Моих зениц коснулся он.
Отверзлись вещие зеницы,
Как у испуганной орлицы.
Моих ушей коснулся он, —
И их наполнил шум и звон:
И внял я неба содроганье,
И горний ангелов полет,
И гад морских подводный ход,
И дольней лозы прозябанье.
И он к устам моим приник,
И вырвал грешный мой язык,
И празднословный и лукавый,
И жало мудрыя змеи
В уста замершие мои
Вложил десницею кровавой.
И он мне грудь рассек мечом,
И сердце трепетное вынул,
И угль, пылающий огнем,
Во грудь отверстую водвинул.
Как труп в пустыне я лежал,
И бога глас ко мне воззвал:
«Восстань, пророк, и виждь, и внемли,
Исполнись волею моей,
И, обходя моря и земли,
Глаголом жги сердца людей».