ПророкЯкутский язык

Айыы дьайынан умайан,

Барык сай сиринэн сылдьарым,

Алта кынаттаах серафим,

Аартыгым ааныгар көрсүһэн,

Икки хараҕым дьүккэтин

Илиитин иминэн сайбыта:

Икки көрбүөччү хараҕым

Куттаммыт хотойдуу көрбүтэ;

Икки кулгаахпар ууммута –

Куугунуу-хааҕыныы түспүтэ;

Халлаан киҥкиниир сататын,

Үрдүк сах аанньала көтөрүн,

Муора ыамата устарын,

Мин үүнэх тыынарын истэрим.

Аанньал, айахпар нөрүйэн,

Албынныыр кулахай дьайдаммыт

Аньыылаах тылбын арааран –

Аҥайа чоҥкуйбут айахпар

Хааннаах ытыһын иһиттэн

Моҕойдуу ап тылын укпута.

Түөспүн болото хайытан,

Түҥүргэс сүрэхпин уһулан –

Аҥайар агдам иһигэр

Умайар кутаа чох куппута.

Өлүк буоламмын сыппытым,

Өлбөт таҥарам эппитэ:

«Тур, тур, пророк, тур, көр, тур, иһит!

«Тураҥҥын, тылбын дьайданан,

«Бары сир баһынан тылгынан

«Бар дьон сүрэҕин, бар, умат!»

Духовной жаждою томим,
В пустыне мрачной я влачился, —
И шестикрылый серафим
На перепутье мне явился.
Перстами легкими как сон
Моих зениц коснулся он.
Отверзлись вещие зеницы,
Как у испуганной орлицы.
Моих ушей коснулся он, —
И их наполнил шум и звон:
И внял я неба содроганье,
И горний ангелов полет,
И гад морских подводный ход,
И дольней лозы прозябанье.
И он к устам моим приник,
И вырвал грешный мой язык,
И празднословный и лукавый,
И жало мудрыя змеи
В уста замершие мои
Вложил десницею кровавой.
И он мне грудь рассек мечом,
И сердце трепетное вынул,
И угль, пылающий огнем,
Во грудь отверстую водвинул.
Как труп в пустыне я лежал,
И бога глас ко мне воззвал:
«Восстань, пророк, и виждь, и внемли,
Исполнись волею моей,
И, обходя моря и земли,
Глаголом жги сердца людей».