КавказОсетинский язык

Кавказ ис мæ быны. Бæрзонд хохæн æз

Фæлгæсын фæйнæрдæм йæ митæмбæрзт тигъæй,

Мæ бафале цъуппæй ыстæхæг цæргæс.

Æвзарын мæ дæле тæлтæг дæтты гуырæн,

Тæссаг зæйтæн рæгътæй сæ фыццаг лæбырæн.

Ам мигътæ мæ быны кæнынц ныр хæлбурцъ,

Æхсæрдзæнтæ се ̓хсæн хæл-хæл кæнынц рæгътæй,

Уынын æз сæ быны хæрз бæгънæг къæдзæхтæ,

Хъуынахæст къулдымтæ, уым къутæр фæбур,

Дæлдæр та хъæдыкъох, кæрдæгхæст цъæх тагтæ,

Уым зарынц ныр мæргътæ, уым дугъ кæнынц сагтæ.

Бындæр кæнынц адæм хæххон мæгуыр цард,

Уым фыстæ фæбырынц цъæх-цъæхид сæрвæттæм,

Æрхизы йæ фыййау йæ хъæлдзæг бынæттæм,

Кæм тындзы Арагуи йæ ададжы тагъд.

Уым комы æмбæхсы мæгуыр хæххон барæг,

Уым азæлы Теркæн йæ мæстæлгъæд зарæг.

Терк хъазы ̓мæ ниуы, раст афтæ ма сырд

Чыргъæдæй йæ холы куы суыны, уæд ниуы,

Æнахъаз хæрамæй, йæ пырх калгæ схъиуы,

Зыд уылæнтæй сдæры егъау дурты ̓мбырд…

Дзæгъæлы! Нæ1! Нæй йын зæрдырай сæрибар:

Æгомыг къæдзæхтæ йæ балвæстой фидар.

Кавказ подо мною. Один в вышине

Стою над снегами у края стремнины:

Орел, с отдаленной поднявшись вершины,

Парит неподвижно со мной наравне.

Отселе я вижу потоков рожденье

И первое грозных обвалов движенье.

Здесь тучи смиренно идут подо мной;

Сквозь них, низвергаясь, шумят водопады;

Под ними утесов нагие громады;

Там ниже мох тощий, кустарник сухой;

А там уже рощи, зеленые сени,

Где птицы щебечут, где скачут олени.

А там уж и люди гнездятся в горах,

И ползают овцы по злачным стремнинам,

И пастырь нисходит к веселым долинам,

Где мчится Арагва в тенистых брегах,

И нищий наездник таится в ущелье,

Где Терек играет в свирепом веселье;

Играет и воет, как зверь молодой,

Завидевший пищу из клетки железной;

И бьется о берег в вражде бесполезной

И лижет утесы голодной волной...

Вотще! нет ни пищи ему, ни отрады:

Теснят его грозно немые громады.