Отговорила роща золотаяОсетинский язык

Фæци йæ ныхас хъæды къох – сыгъзæрин,
Ныссабыр хъæлдзæг бæрзыты æвзаг,
Æмæ фæндаггон хърихъуппыты хъæры
Нæ хъусы ницы сагъæссаг, мæтаг.

Цы у мæтаг! Бæлццон у алчи царды,
Фæуыдзæн цасдæр, – нал æй фендзæн цæст.
Гæны быдыр, – цæлхыдзаг мæй – цъæх цады
Зынгхуыстытыл фæмаст кæнынц æрмæст.

Мæ разы быдыр у æхсыд ыстæгау,
Ыскъæфы дымгæ хърихъуппыты дард.
Хъуыды кæнын æвзонг бонты рæстæгыл
Æмæ фæсмойнаг нал хонын мæ цард.

Нæ кæнын мæт, кæй сæфтон рæстæг уæгъды,
Нæ мысын царды дидинæгджын бон.
Æрттивы, артау, цъуйы бæлас кæрты,
Фæлæ нæ тавы никæй уый бынтон.

Нæ судзынц цъуйы цуппæлтæ сæ артæй,
Нæ калы кæрдæг фыр хусæй фæздæг.
Æз та ызгъалын ныхæстæ æнкъардæй,
Бæрзы сыфтæр ызгъалынау фæззæг.

Кæд искуы рæстæг уыдонæй уæгъд кæри
Æркæна, зилгæ дымгæйау, æмбырд,
Уæд-иу зæгъут: нæ хъæды къох – сыгъзæрин
Фæци йæ рæсугъд, удæн адджын дзырд.

Отговорила роща золотая
Берёзовым, весёлым языком,
И журавли, печально пролетая,
Уж не жалеют больше ни о ком.

Кого жалеть? Ведь каждый в мире странник —
Пройдёт, зайдёт и вновь оставит дом.
О всех ушедших грезит конопляник
С широким месяцем над голубым прудом.

Стою один среди равнины голой,
А журавлей относит ветер в даль,
Я полон дум о юности весёлой,
Но ничего в прошедшем мне не жаль.

Не жаль мне лет, растраченных напрасно,
Не жаль души сиреневую цветь.
В саду горит костёр рябины красной,
Но никого не может он согреть.

Не обгорят рябиновые кисти,
От желтизны не пропадёт трава,
Как дерево роняет тихо листья,
Так я роняю грустные слова.

И если время, ветром разметая,
Сгребёт их все в один ненужный ком…
Скажите так… что роща золотая
Отговорила милым языком.