Соп-соох, чап-чарых; кÿн чалахай.
Ам даа уйғарапча абахай –
Усхун, иркеҷегім, усхун:
Ас кöр öкерек харахтарың,
Ӱлгернің чарых чылтыстары
Синзер, öкерсініп, кöрзін!
Киӌее пораан хылығын салған,
Хан тигiр ибіре чöр салған;
Сыдан полбин пÿлеске, ай
Пулут аразында сарғалған,
Син дее тÿс парғазың чобаға –
Сағам чи... тастынзар харай!
Кÿннің сустары пызыңнапча,
Аппағас кибіс чылтырапча
Кöппегес тигір алтында;
Пÿрлер чох арығ ла харалча,
Чалғыс тіген анда кöгерче,
Ойнаачы сууӌах прай пуста.
Тура істі сіліг öңненче
Кÿн сузына. Кöгліг ойнанча
Кöйчеткен одың, тыӌырап.
Истіг тöзекте кирілерге...
Алай, арса, чахааң кöлерге
Тораатты соорға, маңзырап.
Иртенгі ах харлар арали
Учух парарбыс, чылбырали,
Ізеніп кÿр, öктем атха.
Хуу чазыларда аалҷы полып,
Пÿрлер чох арығларҷа чöріп,
Чидербіс мин хынған чарға.