УзникАзербайджанский язык

Рүтубәт ичиндә, зиндандајам мән,

Бир ҹаван гарталам, ајрыјам ҝөјдән.

Достумун ганады сыныб, ган ахыр,

Ганлы бир јемәји, динләјир фагыр.

Динләјиб туллајыр, бахыр сәмаја,

Елә бил сөјләјир; учаг о таја.

Гышгырыр елә бил синәсиндә дағ,

Демәк истәјир ки, ҝәл биз дә учаг.

Биз азад гушларыг, јетишиб заман,

Ҝедәк дағ узаныр, далынҹа думан.

Ора, ки, дәниздән јерләр рәнҝ алар,

Ора ки, мән варам бир дә күләк вар.

Сижу за решеткой в темнице сырой.

Вскормленный в неволе орел молодой,

Мой грустный товарищ, махая крылом,

Кровавую пищу клюет под окном,

Клюет, и бросает, и смотрит в окно,

Как будто со мною задумал одно;

Зовет меня взглядом и криком своим

И вымолвить хочет: «Давай улетим!

Мы вольные птицы; пора, брат, пора!

Туда, где за тучей белеет гора,

Туда, где синеют морские края,

Туда, где гуляем лишь ветер... да я!..»