Письмо Татьяны к ОнегинуБашкирский язык

Һеҙгә яҙам — ни әйтергә ине?
Тағы өҫтәр ниндәй һүҙем бар?
Беләм, хәҙер ек күрептәр мине
Язаларға һеҙҙең ихтыяр.
Мәгәр, шундай бисара мәлемә
Йәлләү булһа һеҙҙә әҙ генә,
Инерһегеҙ минең хәлемә.
Өндәшмәҫкә башта теләгәйнем;
Ышанығыҙ: бындай оятҡа
Бармаҫ инем аслан бер саҡта,
Әгәр өмөт итә алһа инем
Ауылыбыҙҙа һеҙҙе күрергә
Аҙнаһына хатта бер генә,
Ишетергә һеҙҙең һүҙегеҙҙе,
Үҙем һеҙгә берәй һүҙ әйтеп,
Унан инде көн дә төн көтөп
Беҙгә һеҙҙең яңынан килеүҙе.
Ҡырыҫһығыҙ, тиҙәр, һеҙҙе мәгәр,
Был төпкөлдә һеҙгә юҡтыр мауыҡ,
Ә беҙ... беҙ ни — ҡәҙимге бәндәләр,
Нисек кенә һеҙгә ҡыуанмайыҡ.

Ниңә генә килдегеҙ һеҙ беҙгә?
Төпкөлдәге ҡырағай ауылда
Йәшәр инем һеҙҙе белмәй генә,
Йәнем ҡалмаҫ ине дауылда.
Садә генә күңел болоҡһоуын
Тыя алыр инем (кем белә?),
Күңел ятҡан дуҫты табыр инем,
Ҡушағыма тоғро ҡалыр инем,
Яҡшы әсә булып ғүмергә.

Бүтәнгә!.. Юҡ, башҡа һис кемгә
Йөрәгемде бирмәҫ инем мин!
Тәҡдир булып күктән был иңгән...
Мин һинеке; яҙмышым ул һин;
Бар ғүмерем бер мәл һинең менән
Осрашыуға булған бағышлы;
Хоҙай тарафынан ебәрелгән,
Һин ғүмерлек минең бағыусым...
Төштәремә минең инә инең,
Күренмәнең, үҙең яғымлы,
Тылсым ҡарашыңды һағындым,
Тауышыңды йәнем һиҙә ине
Күптән... юҡ та, быны төшәмәнем!
Инеү менән һине танығайным,
Баҙап төштөм, ялҡын ялмағайны,
Аңым менән тойҙом: һин ул йәнем!
Ысын бит һуң? Тынлыҡта ҡалғанда
Ишетелде һинең тауышың,
Фәҡирҙәргә булышҡан сағымда,
Доғаларым менән баҫҡанымда
Елкенгән йәнемдең һағышын?
Түгелме ни тап ана шул мәлдә
Сағылып ҡалып һөйкөмлө лә шәүләң,
Үтәҙеккәй эңер еткәндә,
Баш осома минең һыйынғайны?
Һөйөнөс һәм һөйөү һалынғайны
Өмөт бирер һүҙҙәр әйткәндә?
Кем һин, әллә ҡурсыр фәрештәмме,
Әллә аҙғын мәкер эйәһеме:
Таратһаңсы минең шигемде.
Һәммәһе лә һаташыуҙыр, бәлки,
Алданыуы садә йәнемдең!
Һәм яҙғандыр башҡа бер тәҡдир...
Ни ҡылаһың! Яҙмышымды бөгөн
Ҡулдарыңа һинең тапшырам,
Өмөт менән, яҡлауыңды көтөп,
Алдарыңда һинең йәш ҡоям...
Белһәң ине: мин яңғыҙмын үтә,
Бер кем мине, бер кем аңламай,
Зиһенем дә яуап табалмай,
Мине өнһөҙ һәләк булыу көтә.
Килһәң ине: тик бер генә ҡарап
Терелтһәңсе йәндә өм(ө)төмдө,
Йә туҡтатып ауыр төшөмдө
Хаҡлы шелтәң менән, ни сара!

Тамам! Ҡабат уҡырға ла ҡурҡам...
Ояттан, ҡурҡыуҙан ҡаушаным...
Тик намыҫҡа һеҙҙең өмөт тотам,
Ҡыйыулығым йыйып, ышанып.

Я к вам пишу — чего же боле?
Что я могу еще сказать?
Теперь, я знаю, в вашей воле
Меня презреньем наказать.
Но вы, к моей несчастной доле
Хоть каплю жалости храня,
Вы не оставите меня.
Сначала я молчать хотела;
Поверьте: моего стыда
Вы не узнали б никогда,
Когда б надежду я имела
Хоть редко, хоть в неделю раз
В деревне нашей видеть вас,
Чтоб только слышать ваши речи,
Вам слово молвить, и потом
Все думать, думать об одном
И день и ночь до новой встречи.
Но, говорят, вы нелюдим;
В глуши, в деревне всё вам скучно,
А мы… ничем мы не блестим,
Хоть вам и рады простодушно.
Зачем вы посетили нас?
В глуши забытого селенья
Я никогда не знала б вас,
Не знала б горького мученья.
Души неопытной волненья
Смирив со временем (как знать?),
По сердцу я нашла бы друга,
Была бы верная супруга
И добродетельная мать.
Другой!.. Нет, никому на свете
Не отдала бы сердца я!
То в вышнем суждено совете…
То воля неба: я твоя;
Вся жизнь моя была залогом
Свиданья верного с тобой;
Я знаю, ты мне послан богом,
До гроба ты хранитель мой…
Ты в сновиденьях мне являлся,
Незримый, ты мне был уж мил,
Твой чудный взгляд меня томил,
В душе твой голос раздавался
Давно… нет, это был не сон!
Ты чуть вошел, я вмиг узнала,
Вся обомлела, запылала
И в мыслях молвила: вот он!
Не правда ль? Я тебя слыхала:
Ты говорил со мной в тиши,
Когда я бедным помогала
Или молитвой услаждала
Тоску волнуемой души?
И в это самое мгновенье
Не ты ли, милое виденье,
В прозрачной темноте мелькнул,
Приникнул тихо к изголовью?
Не ты ль, с отрадой и любовью,
Слова надежды мне шепнул?
Кто ты, мой ангел ли хранитель,
Или коварный искуситель:
Мои сомненья разреши.
Быть может, это все пустое,
Обман неопытной души!
И суждено совсем иное…
Но так и быть! Судьбу мою
Отныне я тебе вручаю,
Перед тобою слезы лью,
Твоей защиты умоляю…
Вообрази: я здесь одна,
Никто меня не понимает,
Рассудок мой изнемогает,
И молча гибнуть я должна.
Я жду тебя: единым взором
Надежды сердца оживи
Иль сон тяжелый перерви,
Увы, заслуженным укором!
Кончаю! Страшно перечесть…
Стыдом и страхом замираю…
Но мне порукой ваша честь,
И смело ей себя вверяю…