Над окошком месяц. Под окошком ветерБелорусский язык

Не блукаць, не мяць кустоў барвяных,
Не шукаць у лебядзе сляды.
З вяслам валасоў тваіх аўсяных
Адасніў цябе я назаўжды.

Сокам ягад пунсавела цела,
Ласкай ты, прыгожая, была
На заход падобна ўружавелы
І, як снег, з праменнага святла.

Зерне воч тваіх асыпалася ў жалю,
Тонкае імя растала, быццам гук,
Ды застаўся ў звабных складках шалю
Водар мёду ад нявінных рук.

Як зара на даху часам ціхім,
Быццам котка мые лапкай рот,
Гоман пра цябе я чую слыхам
Вадзяных напеўных з ветрам сот.

Хай парой мне шэпча сіні вечар,
Што была ты мара і напеў,
Хто ўсё ж выдумаў твой гнуткі стан і плечы, —
Вусны светлай таямніцай разгавеў.

Не блукаць, не мяць кустоў барвяных
Лебядзе не давяраць сляды.
З вяслам валасоў тваіх аўсяных
Адасніў цябе я назаўжды.

Над окошком месяц. Под окошком ветер.
Облетевший тополь серебрист и светел.

Дальний плач тальянки, голос одинокий —
И такой родимый, и такой далекий.

Плачет и смеется песня лиховая.
Где ты, моя липа? Липа вековая?

Я и сам когда-то в праздник спозаранку
Выходил к любимой, развернув тальянку.

А теперь я милой ничего не значу.
Под чужую песню и смеюсь и плачу.