Хайда хуруғ сöл ээн турча,
Ізіг кÿл ос хумнар салғаанда
Анчар, хадағӌы пол, турча,
Чалғыс – тилекейнің айаанда.
Чайаан, сöлде хахсап тура,
Чабал кÿнде чайаптыр аны,
Салаа-пÿрлерні оохтыра,
Толдырып оонаң тамырларны.
Кӱнöрте оолығ тамҷыхтар
Хахпасты тобыра сыхчалар,
Хараазын сооп парза, олар,
Чух полып, сööленіс халчалар.
Хус таа учух килбес андар,
Аӊ даа чöрбес: хуйун, ойнанып,
Ағаа теңзе, туғлир ундар,
Ар позы оолыға айланып.
Чöскін пулут, айап ағаа,
Хахсаан пÿрге наңмыр тастаза,
Ай-соонҷа оолығ суғ хумға
Тÿзер, салаадаң тамҷылаза.
Че кізіні кізöк ысхан,
Чарлап Анчар ағассар чорых,
Ол, ирік чох, чолға сыххан,
Иртен айланып хазыр оолығ.
Ал килтір öлімніг чухты,
Пӱрлері салыххан салааны.
Соох тир, чулат чіли, ахтыр
Ах тос полған сырайҷа аның.
Ал киліп – салығып, тÿстір
Алачыхта, ойда чат халып.
Хулның тÿгенгенін кöртір,
Кирек халбин, махачы алып.
Хан-пиг ол оолығ чух чахтыр
Кöп харыспас чöбе ухтарға,
Оларнаң öлімні ыстыр
Парчан ил чирі хонҷыхтарға.